سلام...

 ببخشید اگه زود آپ کردم...

چشم های نارنجی  ات کو ؟

و چشمانت را می جوم. حالا تمام عقده های دلم خالی شد.

تندی نگاهت را تف می کنم. شیرینی اش حالم را خراب می کند.

و مرگ را با دست خودم بلعیدم.

هنوز طعم چشمانت بین دندان هایم بود !

   نيست!                                                         

 چون   روح وجود تو معمايی بود.

 آميزه ای از جنون و تنهايی بود

 روزی که تو را خاک در آغوش گرفت

 زانو زدن مرگ تماشايی بود.          

                                                                                          ( ايرج زبردست)        

 حرف های ما هنوز نا تمام

 تا نگاه می کنی وقت رفتن است

 باز هم همان حکايت هميشگی

 پيش از آنکه با خبر شوی

 لحظه ی عزيمت تو ناگزير می شود

 آی ای دريغ و حسرت هميشگی

 ناگهان چقدر زود دير می شود.

 و قيصر هم رفت.

                                حالا هست، شک نکن!

 خدايا سلام!

 اين اولين باری است که به تو سلام می کنم.اولين قدم،اولين سلام،اولين پله اولين

 نگاه . چشامون که تو چشای همديگه افتاد تو اول سلام کردی. من جوابتو ندادم. با

 کمال پررويی دارم اعتراف می کنم که ديدمتو و نخواستم ببينمت ، که حست کردم و

 نخواستم باشی. که صداتو شنيدم و گوشم گرفتم، که جلوی چشمم بودی و چشامو

 بستم اون چشايی که شايد سهم يکی ديگه بود و الان تو صورت  من ،از ديدنت 

 محروم کردم.اما اونا ديدنت . چشامو می گم. صداتو شنيدند ،حست کردن ،بوست

 کردن.ولی بازم از من بدشون نيومد . تو خواسته بودی . کمکم کردن. با تمام وجود .

  کاری که من هيچ وقت برای هيچ کسی انجام نداده بودم. از اون به بعد جاهايی رو

 ميديدم که هيچ وقت توجهی بهشون نداشتم.به جای اينکه اون بالاها رو نگاه کنم رو

 به رومو ديدم.آب بود.فکر کنم از يکی دوقطره بيشتربود.خيلی بيشتر.حتی چشمای

 من که آسمونی شده بود نتونست آخر آخر اون دريا رو ببينه.بعد سرمو بالا گرفتم.

 آسمونتو ديدم.اونم آبی بود از يکی دو قطره هم بيشتر. اين قدر اون خورشيد

خانومتونو نگاه کردم که خجالت کشيد.قرمز شد و رفت. يه آبی به سر و صورتش

 زد و با يه لباس قشنگتر برگشت . سفيد بود. مثل لباس عروس. اما خوشگلترين

عروسی بود که تا حالا ديده بودم. يهو عروس خانوم انگشترش افتاد. اومد پيش من.

يه قاصدک بود نه انگشتر. زيادی خيالبافی کرده بودم. 

خبر داشت . يه نامه ای روی دوشش سنگينی می کرد. خوندمش.

 سلام ای متولد شده ی آسمان و ساکن زمين!

 جمله ی اولش برام کافی بود. قاصدک فهميد و با امانتی خودش رفت. انگار اون

 نامه رو قرار بود برای چند نفر ديگه هم ببره.

حالا عزيزم ، می خوام پاهامو روی پله ی دوم بذارم .اما باور کن خجالت می کشم.

می ترسم ديگه نباشی که ببينمت ، حست کنم ، بوست کنم. حالا چه بيای به ديدنم و

چه نيای ولی بدون که به همون يکی دو قطره ی آسمون و دريا دوست دارم...

   سلام.

   خدای آبی ( بت آبی )

  هيچ وقت رنگ چشمانت را دوست نداشتم. آبی بود.

  رنگ دريا، آسمان ، خدا!

  لنز آبی به چشمانت نمی آيد.

  بگذار همان سياه باشد.

  بت آبی هم قشنگ نيست.

  خدا بايد خدا باشد!

نيست !

دنيا خيلی کوچيکه!

من شنيده بودم برای همينه که آدما خيلی زود به همديگه می رسن ،

دوستاشونُ پيدا می کنن ، عاشق می شن يا از هم انتقام می گيرن.

ولی انگار کوچيکی دنيا يه بديهايی هم داره.

اينکه دو تا آدم کنار همديگه جا نمی شن . يکی می ره يکی می ياد.

دنيا خيلی کوچيکه!

مهم نيست اونی که داره می ره ، کيه . چند سالشه يا چه آرزويی داره.

مهم اينه که ايليا بياد . سروان ايليا بياد.

...

دنيا خيلی کوچيکه

.

                                                                          ( برای رامين و  ايليا )

                                         یا هست یا نیست...

سلام

تمام جیغ های بچگی ام را از یاد خواهم برد. من بزرگ شدم اما یادم نرفت که گریه کردم.

که در بازی سرم شکست . من گریه کردم اما یادم نرفت که با نفس های سرد تو گرم

 نشدم . من بزرگ شدم ولی فراموش نکردم که داد کشیدی .

حالا قد کشیده ام ...یادم نرفته است که دلم برایت تنگ

شده بود .تنگ شده است.

تمام جیغ های بچگی ام را از یاد خواهم برد؟؟؟

وقتی خدا می گه هست شک نکن که نیست

یا هست  یا نیست

یه شعر کردی که نمی دونم شاعرش کیه.

نشد یی شو غمت یارم نواشه

                                   به جای تو ای غمخارم نواشه

گلومه بغض یی جوری گرفته

                                 که دیگه رای ها وارم نواشه

چطور بینم که تو با غیره می ری

                                مَ ای دور ویسم و کارم نواشه

اَ داغت یی دف ایطور می زنم کوه

                                که صد مجنون جلو دارم نواشه

 هوای سرد

 تابوت گرم

 درخت زیبا

                     کودک زشت 

هوا در هوا         پوچ در پوچ           خدا بی خدا

                                                                    ( از خودم )  

وقتی خدا می گه هست، شک نکن که نیست     یا هست، یا نیست

به قول استاد شریعتی:

در زندگی توده ی مردم ما که زندگیش توده ای انباشته از عقده ها و رنج ها و جراحت ها است

و آرزو های مرده و امیدهای به باد رفته و خواستن های سر کوفته و عشق های بی سرانجام و

خشم های فرو خورده، و همه نبایستن و نخواستن و نتوانستن و و نگذاشتن و نگفتن و نرفتن

نه و نه و نه!

یکی بود یکی نبود، زیر گنبد کبود حتی خدا هم نمی دونست چی می خواد . یکی همیشه به دنبال یه چشم بند

بود تا نتونه دنیا رو ببینه. نتونه زشتی ها و غم ها و خوبی ها رو ببینه. اما یکی دیگه بزرگترین آرزوش

این بود که رنگ چشمای مادرش رو ببینه. با چشای خودش آسمون رو حس کنه. یا بدونه ماهی چه شکلیه

یا از پنجره به حیاط خونه جلویی نگاه کردن چه مزه ای داره؟

یکی دیگه همیشه به دنبال پنبه بود. او از صدای اطرافیانش خسته شده یود. اون قدر صدای جواب دادن خدا

رو شنیده بود که از همه ی صداها بدش می یومد ! ولی اون طرف تر یکی دلش می خواست بچش از شب

تا صبح گریه کنه و با صدای جیغ اون لذت ببره!

خلاصه  توی این خلوتی گنبد کبود و شلوغی این دنیا هیچ کس نمی دونست چی می خواد. حتی خدا هم دست

و پاش رو گم کرده بود. حالا او هم به دنبال یک دست، یک پا، دو تا دست، دو تا پا، سه تا دست، سه تا پا،

چهار تا دست، چهار تا پا، یا شاید هزار تا دست می گشت!

                                                                                                             ( از خودم)

دو باره با صدای تفس های دختری مرده جیغ می کشم

و صبح به صبح صورتم را با آبی چشمانش می شویم

و شب به شب با سپید پیرهنش اشک می ریزم

و دوباره جیغ می کشم

و چشمهایش را باز می کنم و به او خیره می شوم

اما او می بازد ، مثل همیشه می خندد

و من جیغ می کشم

                                                                            ( از خودم )